ΜετεμΨυχωση (part 2)

Δεν ξέρω αν κάποτε θα αφήσω το σημάδι μου στον κόσμο ή αν αυτός θα αφήσει το σημάδι του σε μένα. Τα εξιτήρια μοιράζονται τυχαία, πάντα όταν δεν το περιμένεις, αυτός είναι ο μοναδικός κανόνας που δεν έχει εξαίρεση. Αφημένος στη ροή του χρόνου, του μεγάλου αυτού ποταμού που παρασέρνει βίαια τα πάντα, κάποια στιγμή θα πεταχτείς σε μια όχθη ή θα σκαλώσεις σε μια πέτρα. Μετέπειτα απλά θα τον βλέπεις να κυλάει με όλα όσα παρασύρει, στη συνέχεια μόνο θα τον ακούς, τέλος απλά θα ξέρεις ότι κυλάει χωρίς να νιώθεις τίποτα.

Εύχεσαι μόνο ότι στο τέλος θα μπορούσες να έχεις λίγο χρόνο παραπάνω. Κάπως σαν τους υπολογιστές, που όταν σταματήσει η τροφοδοσία ρεύματος έχουν το UPS που τους δίνει λίγο παραπάνω χρόνο ώστε να κλείσουν σωστά ότι έχουν αφήσει ανοιχτό.

Ευαγγελισμος (part 1)

Ισως οι ψυχες μεταφερονται στα χρονια και στους τοπους. Ισως αυτην η πλυστρα με τις αφελειες που πεφτουν στα ματια της να ζει ακομα. Μονο που τωρα εχει τον κοσμο κατω απο τα ποδια της - και αναμεσα τους. Πλενει πια μονο τα - απειρα -δικα της ρουχα, σχεδιαζει, καπνιζει στριφτα και κανονικα τσιγαρα, ταξιδευει, τραγουδαει, επικοινωνει. Και μονο οταν ο αερας φυσαει δυνατα η χαιδευει τα μαλλια της ανοιγει η αυλαια και βλεπεις τα γαλαζοπρασινα ματια της, τη λιμνοθαλασσα που θα' θελες να βουλιαξεις, τη φωτια που θα' θελες να καεις.

Απο την παλια της ζωη δε θυμαται τιποτα. Αλλα ο πινακας δε λεει ψεματα. Και ο Toulouse δε ζει για το επιβεβαιωσει. Καποιες μορφες εχουν απλα αυτην την τυχη και το χαρισμα. Η ομορφια ειναι πιο αφθαρτη και απο την ιδια την υλη που την αποτελει. Ο Φοινικας αναγεννιοταν απο τις σταχτες του. Και αυτην εδω απο τη σαρκα της.

Ανεβαινοντας

Τα δεντρα, 4 χρονια πριν, εβλεπαν γυρω τους μονο τα καλοκαιρινα φωτα των σπιτιων, ολες τις υπολοιπες εποχες τους στυλους που φωτιζουν τον δρόμο στο πλαι του οποιου μεγαλωνουν, ο αερας καθοριζε την παλιρροια τους, τα εγερνε η τα τεντωνε αφηνοντας στη σεληνη -τον μικρο νυχτερινο προβολεα- απλα τις φωτοσκιασεις.

Τα δεντρα, 4 χρονια μετα, βλεπουν τα φεγγαρια και τα αστρα και μονο λιγο που ψηλωσαν, άλλο τόσο σταθεροποιησαν την θεση τους στο πλαι του δρομου, ειδαν την πανσεληνο οπως θα πρεπει να βλεπεται, χλωμή και απέριττη, χωρίς τις φωτεινές συνιστώσες της πόλης, χωρις τους ηχους απο τους κινητηρες, χωρις ερωτευμενα ανθρωπινα βλεμματα, χωρις μουσικη, μονο με ουρανο.

Ψηλα αραιωνει το οξυγονο.Απλα ετσι ειναι.

A Moon-piece

A moon-piece to fetch up the golden cup
A snow-piece to avoid the great heat of the sun

Is kept in the night and by the light of the moon

An ice-piece so as they seem forever fallen
A night-piece of the dismal supper and strange entertainment

A wideness opening and closing to keep the darkness sealed within
to keep the darkness sealed within
to keep the darkness sealed within
to keep the darkness sealed within

Αναγέννηση

"Ετσι λοιπον ο Αυγουστος υπεκυψε στον Σεπτεμβρη,

κι ελαχιστοι παραπονεθηκαν."

Γαβ-γουστος

Εγκλωβισμος, ζεστη πανω+κατω, ουρανος+ασφαλτος.
Καπως δυσκολο να ξεφυγεις απο το βορειο λουκι.
Εκει που βγαινεις τρεχει βιαια παλι νερο.
Οχι ομως ανεφικτο.
Θα στερεψει.
Το νερο.

Πριν χρονια το πανηγυρικο φεστιβαλ των ζωων ακμαζε εδω μεσα.
Γιορταζαν το τελος τους ελπιζοντας σε ενα καλο ψησιμο.
Τα μαχαιρια πλενονταν απο το επομενο αιμα.
Τωρα ουτε καν αποφαγια δεν εχει εδω.
Σαπισαν και εξαφανιστηκαν.
Καποιοι Κενοβιτες μονο.
Και κρυφα ζευγαρια.
Αγκιστρωμενα.

Ο Σκυλος επιασε και αυτος το τρια εις την τριτη.
Η επομενη δυναμη δυσκολο να υπαρξει.
Μακαρι να υπαρξει.
Αν αξιζει.
Λες?
?

On / Off / On

Δεκαπενταύγουστος βράδυ, στην σοφίτα, στο σπίτι στο χωριό μου, το laptop με κλειστή οθόνη έπαιζε Interpol και Psychedelic Furs και όταν κοίταξα από το παράθυρο για να δω μονάχα άπειρα αστέρια πάνω απ’ τα βουνά, κατάλαβα ότι κάποια στιγμή έκανε την μετάβαση από το ρεύμα της πρίζας στην μπαταρία του. Βγαίνοντας στην βεράντα ένιωσα το απόλυτο σκοτάδι να με ακουμπάει, πάνω στα βουνά χωρίς φεγγάρι νιώθεις την υλική του υπόσταση, το αναπνέεις, κατεβαίνει μέσα σου σαν καπνός και σε καταλαμβάνει. Όπως η εξωγήινη μαύρη στολή του Spiderman που ενεργοποιούνταν με τη σκέψη του και μόνο και του έδινε παραπάνω δυνάμεις, το σκοτάδι σου δίνει πολλά περισσότερα από όσα δεν σε αφήνει να δεις. Μια ολόκληρη ώρα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, τότε και αν συνειδητοποίησα την μοίρα, σαν αϋπνία, σιωπηλή ακινησία, δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου τόσα αστέρια νηφάλιος, μετά από λίγο μου φαινότανε σχεδόν φωτεινός ο ουρανός, χιλιάδες εκατομμύρια λαμπρές ή αχνές μικρές τρύπες που χαλάνε και ομορφαίνουν το μεγαλύτερο σκοτάδι, το μεγάλο διάστημα, αυτό μέσα στο οποίο κολυμπάμε όλη μας τη ζωή αλλά δεν το καταλαβαίνουμε και λέμε τάχα πως προτιμούμε το αλμυρό νερό της θάλασσας για να μας δροσίσει.

Και μετά ήρθε το ρεύμα, δίνοντας σου την αίσθηση ενός απότομου βίαιου ξυπνήματος καθώς το laptop ξαναγύρισε στην αγαπημένη του πηγή ενέργειας: το ρεύμα του δικτύου.

(η φωτογραφια ειναι του αλεξη)

Περιοδος

Καθε ολοκληρο φεγγαρι φερνει την δικη του αναστατωση, αυτο, το πιο ζεστο, εφερε κρυο, για να κρατησει την σκοτεινια σφραγισμενη μεσα του, πανω απο τις παραλιες, τις κορυφες και τις κεραιες των πολυκατοικιων. Ενα ακομα κομματι φεγγαρι με απειρες πυγολαμπιδες γυρω του, οσο πιο πολυ μενεις στο σκοταδι τοσο πιο πολλες θα δεις να ξεπεταγονται γυρω του, αν εισαι στο καταλληλο μερος ισως και το δεις να κοκκινιζει -η να αιμορραγει οπως ελεγε η Λευκη Συμφωνια-, η εμμηνος ρυση του πλανητη μας, παντα ομως με σταθερο κυκλο, αποβαλλει ολο το φως που δεν χρειαζεται και ξανακλεινει την λαμπρη του οπη. Σαν αναμμενα alarm αυτοκινητου αναβοσβηνει καθε μηνα, γι'αυτο και μου δινει αυτην την αισθηση προσωρινοτητας, πως οτι και αν ειναι εκει πανω εχει σταθμευσει για λιγο κοντα μας. Το θεμα ειναι που θα παει μετα. Και πως θα γινει να παμε και εμεις.

In the oceans of the moon, swimming squidlike and squalid
This bright moon is a liquid, the dark earth is a solid.

γιατι η γη πρεπει να ειναι στερεη. οχι οι ανθρωποι.

RGB

Το καλοκαίρι είναι Απόκριες διαρκείας. Μόνο που αντί να φοράμε στολές τις βγάζουμε και ξεχυνόμαστε στις παραλίες. Τελικά αυτό που χρειάζεται είναι διακοπές από τον εαυτό μας, αλλά ούτε αυτό είναι εφικτό μάλλον. Άυπνο καλοκαίρι, τα τετράωρα που κοιμάμαι κάθε βράδυ είναι πιο ημιτελή και από τα τετράμετρα που παρατάει στο pc του ο Kickstart. Ολόκληρη την φετινή χρονιά είχα πράσινο το μενού του κινητού μου, πρασίνισα και το δωμάτιο μου, πρασινογαλαζωπό είναι και το αυτοκίνητό μου το οποίο και είναι η σωσίβια λέμβος μου, αν και κάποια μέρα όπως πάει θα γίνει ακριβώς το αντίθετο. Αλλά οι φήμες αληθεύουν, τα καλοκαίρια οι πόλεις που αδειάζουν είναι το υπέρτατο ναρκωτικό που θα ρουφήξεις με σύριγγα το αυτοκίνητό σου. Οι βόλτες στην άδεια Θεσσαλονίκη τα βράδια αδειάζουν το μυαλό, είναι πλύση στομάχου και λοβοτομή ταυτόχρονα, σαν να σε βγάζει βόλτα ο σκύλος σου, οδηγείς μα οδηγείσαι, ξεχνάς την ακρίβεια του πετρελαίου γιατί το πετρέλαιο κινεί εσένα, παίρνεις αποφάσεις χωρίς την τηλεόρασή σου και όπου και αν καταλήξεις, ξέρεις ότι είναι σωστό, είτε είναι σε κάποιο ψιλοκοσμικό κάμπινγκ της Χαλκιδικής ή στις φυλακές της Κορίνθου. Τελικά που βρίσκεται αυτό το γαμημένο μοτέλ “O Παράδεισος”? Προφανώς κάτω από τον πιο έρημο μπλε ουρανό, δίπλα στην πιο βαθιά μπλε θάλασσα (τουλάχιστον στην ιδανική τους μορφή) οπότε κάτω ή πάνω κι αν κοιτάξεις μπλε θα δεις. Το μπλε είναι το χρώμα της μελαγχολίας, αλλά στα ξέφρενα Ελληνικά καλοκαίρια προφανώς δεν είναι. Και με τέτοιες υψηλές θερμοκρασίες οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι δεν διαφέρουν και πολύ από τους επεξεργαστές των κομπιούτερ: παρουσιάζουν αστάθεια. Χτυπάνε κόκκινο. Το χρώμα της ζωής. “Καθένας μας είναι ένα βιβλίο αίματος. Όπου και αν μας ανοίξεις είμαστε κόκκινοι” γράφει ο Clive Barker στα ομώνυμα βιβλία του, αυτό κυλάει μέσα μας και μας κάνει να κυλάμε, ένα τεράστιο δοχείο είμαστε, ίσως με μια ψυχή μέσα αλλά περισσότερο με πολλά λίτρα υγρά. Και που καταλήγουν όλα αυτά; Στην τουαλέτα ή δίπλα στα σκουπίδια.

27 summers

Turn This Summer Around

Θα παρω τα βουνα. Θα φυγω μακρια. Το καλοκαιρι κλεινει, εμεινε ενας μηνας αλλα δυστυχως μετα τη μεση το τελος φανταζει πιο κοντα. Οι El Presidente ειναι η αγαπημενη μου μπαντα για αυτο το καλοκαιρι, στο repeat ο δισκος τους (θα με λυντσαρουν οπου να'ναι οι συναδελφοι) και το γραφειο χανει την μουνταδα του, λιαζεται, δροσιζεται, περιστρεφεται, στριφογυριζει, αιωρειται. Mπα, για μενα μιλαω, οχι για το γραφειο μου.

This is a summer for some casual relationsI don't need to tell you I'm downMy head is spinning but I don't need no favoursCos I don't want to bill you roundMy God I love youOh God I love youOh God I'd love you to stayOh maybe baby this particular momentI don't wanna lose you this time

Το αυγουστιατικο φεγγαρι πλησιαζει και απο ολα τα αλλα του χρονου ειναι το πιο τελετουργικο. Ειδικα οταν θα φωτισει τις κορυφογραμμες, σε μερη πανω απο τον πολιτισμο (οπου και ευελπιστω να ειμαι τοτε), παραξενα πραγματα θα συμβουν..

An Astral Disaster

Ερχόμενος μεταμεσονύκτια προς Θεσσαλονίκη, Κυριακή βράδυ, η λωρίδα μου ήταν εντελώς άδεια. Που και που με προσπερνούσε κανένα άλλο όχημα, που και που προσπερνούσα εγώ καμιά νταλίκα, όλα ήσυχα, όμορφα και συμμαζεμένα δεδομένης της βροχόπτωσης που επιβράδυνε την κίνηση. Το άλλο ρεύμα αντιθέτως ήταν υπερβολικά γεμάτο, σε φάση που νόμιζα ότι πέρναγα δίπλα από ένα απέραντο τρένο, πρέπει να είδα καμιά χιλιάδα ζευγάρια φώτα, ευτυχώς που έπιανε παράσιτα το ραδιόφωνο που και που και ξύπναγα από το οπτικό επαναλαμβανόμενο νανούρισμα-μοτίβο των αντίθετα κινούμενων αυτών οχημάτων. Οι αστραπές από την άλλη έκαναν ακόμα πιο απόκοσμη την βραδινή μου μετακίνηση, φανερώνοντας μια άλλη όψη του τοπίου για λίγα φωτεινά milliseconds, κάπως όπως όταν φαίνεται ο σκελετός στα καρτούν που χτυπιούνται από ηλεκτρικό ρεύμα. Η γη βρέχεται και καταπίνει το ρεύμα του ουρανού, υπακούοντας σιωπηλά στους ασαφείς κανόνες της φύσης, κλείνει το στόμα της και κλείνει κύκλωμα. Και τα αυτοκίνητα, μικρότερα ρεύματα πηγαινοέρχονται. Και δεδομένου ότι –χωρίς τον παραμικρό εγωισμό- στον κόσμο μου το κέντρο είμαι εγώ, άκουγα μέσα από τις εκκενώσεις την νεκρή φωνή του Balance και νομίζω ότι πλέον αναφερόταν στο αυτοκίνητό μου: If it goes any faster there’ll be an astral disaster.. If it goes any faster there’ll be an astral disaster..

Αγαπημενα Σκοταδια (ξανα)

Δε γινεται να γραφεις συνεχεια, οσο μεγαλωνεις οι ωρες μικραινουν και φυσικος η οχι αντιλαμβανεσαι απο μονος σου τη θεωρια της σχετικοτητας, εχεις τοσες καρτες τοσα usernames και passwords και τα bookmarks πληθαινουν, χρειαζεται αρχειοθετηση για τις αρχειοθετησεις σου, η 6/6/6 περασε και ολα βαινουν καλως, αν και κανει κρυο για Ιουνη και η Κολαση υποτιθεται οτι ειναι ζεστη, ισως οχι, οι Κενοβιτες εξαλλου προτιμουσαν το κρυο, οπως και προτιμουσαν το σκοταδι απο την αγαπη, επιλογη μαλλον του μισου τουλαχιστον πλυθησμου της γης για την μιση τουλαχιστον ζωη του, ναι οι συνειρμοι εχουν την εξαχρονη παιδικη λογικη αλλα τοτε ειναι που το μυαλο βραζει, μετα αρχιζει και εξατμιζεται. Μετα απο μια οκταετια η οθονη μου αρχισε να ξεφτιζει και με χαρα βλεπω παλιοτερα κειμενα ξεθωριασμενα. Λες και δεν αφησα ποτε το χαρτι και το μολυβι.

Aπαλά Μαύρα Αστέρια

... γύρω από το λαμπρό κίτρινο φεγγάρι, οι ατελείωτες βροχές μέσα σε στοιχειωμένο αέρα, το πιο βαθύ φως, ο παράδεισος των Γατών, το σκοτεινό δάσος, η μεγαλύτερη πίστη για τον μικρό μας κόσμο, όλα τα όμορφα μικρά αλογάκια, η συγχώρεση και η μετάνοια, τα μαύρα πλοία στον Ουρανό, η φθορά και η διαφθορά και πάνω απ’ όλα ο Χριστός, ο Αντίχριστος και ο Άνθρωπος… Όλη η ανθρωπότητα, ο κόσμος και οι Θεοί του συρρικνώθηκαν τις δυο πρώτες νύχτες του Ιούνη στη μικρή σκηνή του Θεάτρου “Δημήτρης Χορν”. Η μικρή ορχήστρα με αρχηγό τον David M. Tibet ήταν συγκλονιστική, σπαρακτική, ανατριχιαστική και εξώκοσμα πανέμορφη. Θαρρείς πως όταν βγαίναμε από μέσα θα βλέπαμε τον κόσμο να φλέγεται, τα κτίρια να πέφτουν μαζί και οι άνθρωποι και ο Ιησούς θα περπάταγε για δεύτερη φορά στη γη.

It isn't very good, in the dark dark wood
In the middle of the night, when there isn't any light