MushaBoom!

The saddest part of a broken heart

Isn't the ending so much as the start

Εκτος απο ομορφη ειναι και εξυπνη. Ειναι ολες οι εποχες μαζεμενες σε μια φωνη. Ζωφραφιζει πανω στο δερμα της βραχολια, βελη και κολιε. Τα βιντεο κλιπ της ειναι παυσιπονα. Τα τραγουδια της παραισθησιογονα. Ειμαι σιγουρος οτι ειναι μακρινη συγγενης της Chan Marshal. Εχει το ιδιο θολο βλεμμα, αν και στις κινησεις της ειναι πολυ πιο τσαχπινα. Μετα απο τοσο καιρο ειναι πλεον η αγαπημενη μου καλλιτεχνης (για την τρεχουσα δεκαετια). Αλκυονιδα γυναικα, με Mac και αυτη.

Leslie Feist: my love paramour, my blue heaven, my funny valentine, my one and only.

Σκουπιδια

Δεν πεταω τιποτα. Απο την απειρη σαβουρα που συλλεγει σκονη στα δωματια+τα συρταρια μου δεν υπαρχει το παραμικρο που να αξιζει να βρεθει σε καποια χωματερη. Και ας μην εχουν ολα την ιδια σημασια ή αξια. Σημασια εχει να μην ειναι αδεια τα ραφια και τα συρταρια. Αρκετα χρονια αργοτερα, φερνουμε προς παλιο λειτουργικο που παραδοξως τρεχει αξιοπρεπως συγχρονα προγραμματα, κατα τον ιδιο τροπο που εικοσι χρονια μετα οι galaxie 500 παραμενουν φρεσκοι στα αυτια. Don't let our youth go to waste τραγουδουσανε και με καθε χρονο που αλλαζει καταλαβαινεις οτι αυτο μονο στον εαυτο σου μπορεις και πρεπει να το πεις. Αλλου δεν εχει νοημα.

Αντιο.

Tο πιο αγαπημενο αντικειμενο της δισκοθηκης μου ειναι μαλλον αυτο το 45αρι των Arab Strap. Εχει μια ασχημη παρελθοντικη αισθηση παραλληλα με την ηρεμια του οτι "ολα τωρα περασαν και ειναι καλα". Δε με νοιαζει για την χρονια που φευγει, ουτε για τα δυο χιλιαδες εβδομα γενεθλια που ολοι γιορταζουν. Με νοιαζει για την απουσια και την ηρεμια που θα υπαρχει το καλοκαιρι καπου στην Χαλκιδικη, που δεν θα ακουσω αλλες ισοπεδωτικες θεωριες, φιλοσοφιες και βεβηλο χιουμορ. Οπως και στο βιντεο του κομματιου, καποτε ειχε δημιουργησει καυγα στο γλεντι ενος γαμου. Παραξενη συμπτωση.. Και οσο σκονη και αν μαζευουν τα αυλακια, το τραγουδι αυτο ακουγεται καθε φορα και καλυτερο. Προβαλλει αναμνησεις σαν ζαπινγκ στην απογευματινη ζωνη. Και μετα κλεινει η τηλεοραση.

Καθε αρχη και δυσκολη, ετσι δε λενε?
Αλλα ποσο πιο δυσκολο ειναι το τελος.

__bad__brain__bad__brain__bad__brain__

Μισω τα νοσοκομεια. Καθε θαλαμος σου δειχνει και εναν αλλο τροπο του ποσο ευκολα και ξαφνικα κατι μπορει να παει στραβα. Λιγο πιο περα, εξω απο ενα αλλο δωματιο, καποιες γυναικες καποιας θρησκευτικης ομαδας τραγουδουσαν με αψογες διφωνιες χωρις κανενα φαλτσο και λαθος για αγγελους και συννεφα και δεν ξερω τι αλλο. Ηταν απαισιες. Και ακομα πιο απαισια ηταν η ησυχια μετα απ' το τραγουδι τους, οταν σταματουσε το ζαπινγκ απο ολα τα καναλια της τηλεορασης που ακουγεται στον διαδρομο.

To χειροτερο ομως ειναι η καταστροφη της ψευδαισθησης που εχεις για πραγματα που θεωρεις δεδομενα. Υπαρχει ψυχη σου λενε. Και μετα τι γινεται, χαλαει το ανθρωπινο interface της και δεν μπορει να λειτουργησει καλα;

Η Ζωντάνια Του Χειμώνα

24 νοέμβρη.

25 νοέμβρη.παυση.

16 δεκέμβρη.

κλεισιμο.

5th october

Murderous chocolate
God saved me from drowning
Then kicked me to death on the beach
What's hit is history
What's missed is mystery
And the miraculous image of sound washed ashore

"Do not lose sight of the sea. Do not lose sight to the sea."

(τεσσερα χρονια περασαν, σαν να μην περασαν καθολου)

Κοίμηση (part 3)

Η σχετικοτητα ειναι το παν. Μπορει να σε χτυπησει ηλεκτρικο ρευμα για εκατοστα δευτερολεπτου αλλα αν ειναι μεγαλη η ενταση αρκει αυτος ο χρονος για να πεθανεις η για να αλλαξει τη ζωη σου για παντα. Η απο την αλλη μπορει να δεχεσαι το χτυπημα για εναν ολοκληρο χρονο τοσο απαλα που δεν καταλαβαινεις καν οτι κατι σε χτυπαει.

Οπως τα σκουπιδια, τα ποταμια και τα ρευματα, εφυγε στη θαλασσα. Oπως οι Cocteau Twins ελεγαν "Sea Swallow Me". Οπως το πιανο που βουλιαζε στον Αυστραλεζικο ωκεανο: "there is a silence where has been no sound, there is a silence where no sound may be. In the cold grave, under the deep, deep sea".

και τωρα θα αγκαλιαζει ολοκληρη τη γη
και ολο και καποια φωτογραφια θα μεινει καπου
οπως παλια εμεινε ο πινακας

ΜετεμΨυχωση (part 2)

Δεν ξέρω αν κάποτε θα αφήσω το σημάδι μου στον κόσμο ή αν αυτός θα αφήσει το σημάδι του σε μένα. Τα εξιτήρια μοιράζονται τυχαία, πάντα όταν δεν το περιμένεις, αυτός είναι ο μοναδικός κανόνας που δεν έχει εξαίρεση. Αφημένος στη ροή του χρόνου, του μεγάλου αυτού ποταμού που παρασέρνει βίαια τα πάντα, κάποια στιγμή θα πεταχτείς σε μια όχθη ή θα σκαλώσεις σε μια πέτρα. Μετέπειτα απλά θα τον βλέπεις να κυλάει με όλα όσα παρασύρει, στη συνέχεια μόνο θα τον ακούς, τέλος απλά θα ξέρεις ότι κυλάει χωρίς να νιώθεις τίποτα.

Εύχεσαι μόνο ότι στο τέλος θα μπορούσες να έχεις λίγο χρόνο παραπάνω. Κάπως σαν τους υπολογιστές, που όταν σταματήσει η τροφοδοσία ρεύματος έχουν το UPS που τους δίνει λίγο παραπάνω χρόνο ώστε να κλείσουν σωστά ότι έχουν αφήσει ανοιχτό.

Ευαγγελισμος (part 1)

Ισως οι ψυχες μεταφερονται στα χρονια και στους τοπους. Ισως αυτην η πλυστρα με τις αφελειες που πεφτουν στα ματια της να ζει ακομα. Μονο που τωρα εχει τον κοσμο κατω απο τα ποδια της - και αναμεσα τους. Πλενει πια μονο τα - απειρα -δικα της ρουχα, σχεδιαζει, καπνιζει στριφτα και κανονικα τσιγαρα, ταξιδευει, τραγουδαει, επικοινωνει. Και μονο οταν ο αερας φυσαει δυνατα η χαιδευει τα μαλλια της ανοιγει η αυλαια και βλεπεις τα γαλαζοπρασινα ματια της, τη λιμνοθαλασσα που θα' θελες να βουλιαξεις, τη φωτια που θα' θελες να καεις.

Απο την παλια της ζωη δε θυμαται τιποτα. Αλλα ο πινακας δε λεει ψεματα. Και ο Toulouse δε ζει για το επιβεβαιωσει. Καποιες μορφες εχουν απλα αυτην την τυχη και το χαρισμα. Η ομορφια ειναι πιο αφθαρτη και απο την ιδια την υλη που την αποτελει. Ο Φοινικας αναγεννιοταν απο τις σταχτες του. Και αυτην εδω απο τη σαρκα της.

Ανεβαινοντας

Τα δεντρα, 4 χρονια πριν, εβλεπαν γυρω τους μονο τα καλοκαιρινα φωτα των σπιτιων, ολες τις υπολοιπες εποχες τους στυλους που φωτιζουν τον δρόμο στο πλαι του οποιου μεγαλωνουν, ο αερας καθοριζε την παλιρροια τους, τα εγερνε η τα τεντωνε αφηνοντας στη σεληνη -τον μικρο νυχτερινο προβολεα- απλα τις φωτοσκιασεις.

Τα δεντρα, 4 χρονια μετα, βλεπουν τα φεγγαρια και τα αστρα και μονο λιγο που ψηλωσαν, άλλο τόσο σταθεροποιησαν την θεση τους στο πλαι του δρομου, ειδαν την πανσεληνο οπως θα πρεπει να βλεπεται, χλωμή και απέριττη, χωρίς τις φωτεινές συνιστώσες της πόλης, χωρις τους ηχους απο τους κινητηρες, χωρις ερωτευμενα ανθρωπινα βλεμματα, χωρις μουσικη, μονο με ουρανο.

Ψηλα αραιωνει το οξυγονο.Απλα ετσι ειναι.

A Moon-piece

A moon-piece to fetch up the golden cup
A snow-piece to avoid the great heat of the sun

Is kept in the night and by the light of the moon

An ice-piece so as they seem forever fallen
A night-piece of the dismal supper and strange entertainment

A wideness opening and closing to keep the darkness sealed within
to keep the darkness sealed within
to keep the darkness sealed within
to keep the darkness sealed within

Αναγέννηση

"Ετσι λοιπον ο Αυγουστος υπεκυψε στον Σεπτεμβρη,

κι ελαχιστοι παραπονεθηκαν."