A History Of Silence

Όταν οδηγώ μου έρχονται τόσα πράγματα στο μυαλό που αν τα υπαγόρευα σε κάποια συσκευή που τα έγραφε θα γέμιζα βιβλία και βιβλία. Με ασυνάρτητες σκέψεις κυρίως που φαντάζομαι θα ήταν σαν Λερναίες Ύδρες, για κάθε μια όμορφη θα έβγαιναν δυο άλλες μαύρες και άραχνες. Αλλά αυτά είναι σαν τα χιλιόμετρα, πάνε κι έρχονται.

Μετά από ένα γεμάτο καλοκαίρι απότομα πίσω στις οθόνες, ξέθαψα μάλλον έναν από τους καταθλιπτικότερους δίσκους της περασμένης δεκαετίας, φαντάσου να είχε και στίχους αλλά μόνο και από τίτλους στυλ "Cancer And You 1987" ή αυτόν που κοσμεί το post το καταλαβαίνεις. Νομίζω ότι κάπως υποσυνείδητα θυμήθηκα το εξώφυλλό του, είχα δει τις προάλλες ένα όνειρο ότι πλησιάζανε βιβλικές καταστροφές και όταν τελικά αυτές ήρθαν, απλά καθόμουν στον δεύτερο όροφο και χάζευα με τους δικούς μου το νερό που πνίγοντας τα πάντα είχε ανέβει μέχρι εκεί. Αλλά όλοι ένιωθαν ωραία που είχε συμβεί αυτό. Θα πηγαίναμε στον μπακάλη απέναντι κολυμπώντας.

Dark Was The Night

Κάνοντας το γνωστό μου internetικό stalking στην Feist βρήκα δυο νέες συμμετοχές της στην συλλογή Dark Was The Night: τραγουδάει με τον Ben των Death Cab For Cutie μια διασκευή που δεν έψαξα τι είναι γιατί αυτό που άκουσα με μάγεψε τόσο που ούτε καν άκουσα τα υπόλοιπα κομμάτια - πλην της Catpower φυσικά που είναι μια άλλη ιστορία...!

Ά και το άλλο κομμάτι είναι με τους Grizzly Bear. Όμορφο και αυτό.

Επιστροφές?

Από όσα έχω χάσει μόνο λίγο χρόνο θα' θελα πίσω.

matrix pt3: εκτός ελέγχου

Του είχα/είχαμε υποσχεθεί ασφάλεια. Οι πόλεμοι, του έλεγα/λέγαμε, ο θάνατος, ο πόνος, θα κρατηθούν μακρυά σου. Εσύ θα είσαι ευτυχισμένο και ασφαλές, γι” αυτό είμαι εγώ εδώ. Εγώ και η βολική και ακίνδυνη προσομοίωση του κόσμου. Είμασταν όλοι ευτυχείς μέσα στο Μάτριξ, που το θρέφαμε με σκάνδαλα, λαμογιές, θαυμασμούς και επιφωνήματα για ό,τι χειρότερο και ποταπό έχει γεννήσει αυτός ο τόπος, απόρριψη κάθε αξίας που δε βόλευε, όλων όσων απαιτούσαν θυσία, αίμα, ακεραιότητα, ήθος. Μοιραζόμασταν με τα παιδιά μας το χάπι της ευτυχίας, χωρίς όμως να μοιραζόμαστε τη γνώση: εκείνα δεν ήξεραν πως πρόκειται για Μάτριξ. Η σφαίρα στον συνομήλικό τους Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο ήταν το κόκκινο χάπι. Τό Μάτριξ κατέρρευσε. Μαζί με τα ψέμματά μας, και με όση βοήθεια μπορούσαν να του δώσουν τα παιδιά μας.

από εδώ:
http://www.skai.gr/master_story.php?id=103680

matrix pt2: It's Coming!

Οι τεχνολογίες τρέχουν τόσο που σιγά σιγά μερικοί δεν θα τα πιστεύουν πια. Το iphone γίνεται ocarina, ηχεία με πάχος χαρτιού, ασύρματο ηλεκτρικό ρεύμα και άλλα που σε σενάρια επ. φαντασίας μόνο υπήρχανε. Δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα αν κάποτε λυθεί το μυστήριο του ανθρώπινου εγκέφαλου και όντως μπορέσουμε να μπούμε οι ίδιοι σε δίκτυο, θα έμπαινα όμως σίγουρα σε μεγάλο πειρασμό. Ο εγκέφαλός μας, η πιο πολύπλοκη ηλεκτρική (ω ναι!) συσκευή του κόσμου μας, μας διδάσκει πολλά και μας αποκρύπτει πολλά περισσότερα.
Αν το αναλύσεις όλο, πέφτεις πάνω στην ματαιοδοξία του ανθρώπου που θεωρώντας ότι "είναι ξεχωριστός", έφτιαξε θεούς και δαίμονες και δεν δέχεται την ύπαρξή του ως μια εξελιγμένη θαυμαστή μηχανή από υλικά που δυστυχώς δεν κρατάνε πολύ. Και πιθανών να μην θέλει να αφήσει και τους άλλους. Αλλά οι καιροί τρέχουν και όταν βρεθεί το κοινό interface ανάμεσα σε εμάς και τις μηχανές, τότε θα έχουμε άλλα να ανησυχούμε.


Όλα αυτά μου ήρθανε στο μυαλό χτες βλέποντας Dexter, ο οποίος μπαίνοντας σε μια εκκλησία σκέφτεται:
"Αν πίστευα στο Θεό, αν πίστευα στην αμαρτία, αυτό είναι το μέρος απ' όπου θα πήγαινα κατευθείαν στην κόλαση.
Αν πίστευα στην κόλαση."

Wizards of the Sonic

Ψάχνοντας να βρω ένα αξιοπρεπές μέσο για να ακούω μουσική από το laptop, είχα ξεθάψει έναν παλιό ραδιοενισχυτή του πατέρα μου (full vintage καταστάσεις) και συνεχίζοντας το σκάψιμο, τον τέσταρα με παλιατζούρες του Westbam και βρήκα ότι το κομμάτι που κοσμεί τον τίτλο του post ακούγεται ακόμα μια χαρά -ειδικά απο παλιά μηχανήματα- και μάλιστα η μελωδία του είναι παρμένη από τον sonic τον σκατζόχειρο, έπαιζε κάθε φορά που έβγαινε ο κακός Robotnik και τον πλάκωνες

 
Όντας καλός οδηγός, έκανα αρκετά χιλιόμετρα και αυτό το καλοκαίρι, ήταν από αυτά που περάσανε πολύ γρήγορα και αφήσανε πολλές όμορφες εικόνες (στο μυαλό μου αλλά και σε Mbytes!). Και μακριά πλέον από βρώμικα νερά, στριμωξίδια σε λεωφορεία και άσχημη γκριζαδούρα, αναμένω το φθινόπωρο σαν air condition στους 25°, έχοντας κολλήσει και με τον Barry Manilow απο το Hellboy 2. Σύννεφα ακόμα δεν βλέπω, ο ήλιος φέτος είναι χειρότερος από φούρνο μικροκυμάτων, το Sonic στο PSP ακομα πιο γρήγορο και οι μόνοι wizards που έχουν απομείνει είναι αυτοί των windows.

4

Με το video αυτό μου καρφώθηκε ένα χαμόγελο μεγαλύτερο και από του Joker. Η Feist στο Sesame Street, πιο γλυκιά και χαριτωμένη από ποτέ. Βοηθάνε και τα κουκλάκια βέβαια...!

One, two, three, four
monsters walking across the floor
I love counting, counting to the number four

matrix pt1: Ubuntu

Νιώθω πλέον σαν να πήρα το κόκκινο χάπι και να βγήκα από το matrix. Και μπήκα σε έναν άλλο κόσμο όπου όμως μπορώ να ελέγξω σχεδόν τα πάντα. Και εμφανισιακά είναι το ίδιο -και παραπάνω ίσως- όμορφος! Όλα είναι διαφορετικά αλλά εκτελούν τα ίδια πράγματα, νέες φιλοσοφίες λειτουργίας, αλλού παραπάνω ευκολίες και αλλού παραπάνω δυσκολίες. Αξίζει όμως για το δικαίωμα της επιλογής και της ελευθερίας. Ε και για κάποιες συγκεκριμένες δουλειές, όπως και οι ήρωές μας, μπαίνουμε που και που στο παλιό μας μάτριξ.

Διαλέξτε λοιπόν: κόκκινο χάπι ή μπλέ χάπι?

Scripra Manent

Οταν rainman καλεί, o driver πάντα απαντεί:

και άντε να διαλέξεις από τόσα χαρτιά σε τόσα μέρηκαλό το πληκτρολόγιο, αλλά το μελάνι είναι αξεπέραστοπολυδιάστατο, τονίζει ότι χρειάζεται από μόνο τουκαι αν χρειαστεί, θα ξεβάψει από μόνο του.

Αυτό που μου αρέσει και δεν θα σταματήσω να το χρησιμοποιώ για όσα από τα γραπτά μου έχουν σημασία (για μένα) είναι η πλήρης εικόνα που παίρνω από εκείνες της στιγμές της συγγραφής. Μέχρι και το σάλιο που βάζω όταν ξεραίνεται η άκρη του. Και με αίμα είχα δοκιμάσει μια φορά που είχα κοπεί (την είδα Ντε Σαντ), ήταν ωραία η αίσθηση, αλλά όχι και να ανοίγομαι κυριολεκτικά για να ανοίγομαι λεκτικά. Ένα μισοτελειωμένο κομμάτι βλέπετε παραπάνω. Έχει τρια και κάτι χρόνια που είναι έτσι. Πριν ένα χρόνο που το κοιτούσα με ελαφρώς βρεγμένα χέρια το μουτζούρωσα κάπως άθελά μου, αλλά σκέφτηκα "έτσι καλύτερα". Ή θα τελειώσει κάποτε, ή θα ξεβάψει εντελώς.

The Drone Zone

Έπεσα στις έξι το απόγευμα για να κοιμηθώ λίγο και σηκώθηκα έξι ώρες μετά, μεσάνυχτα. Ούτε κατάλαβα τι έγινε, είδα διάφορα σουρεάλ και μη κομμάτια ονείρων, θυμάμαι κάτι ψιλά αλλά το όλο κλειδί ήταν το drone zone που έπαιζε όλο το απόγευμα, τριπαριστό, ταξιδιάρικο και διαγαλαξιακό. Με έστειλε εντελώς, βίωσα το ambient όπως θα πρέπει να βιώνεται: με τις ώρες, με το κορμί ακίνητο και τα μάτια κλειστά, με το μυαλό μόνο να (υπο)λειτουργεί.

Νιλ Άρμστρονγκ, σε έφτασα.

Fliessssszzzzzzzz

Καθώς καλοκαιριάζει μαζεύονται. Σκοτώνω μια την ημέρα.
Και μετά μαδάω τα φτερά τους όπως στο τραγούδι του Cave:
μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει...

(μπα.. απλά τις πετάω στα σκουπίδια)

Ισόγειο

Δεν έχω χρόνο για τίποτα, ή μάλλον με τίποτα δεν μπορώ να οργανώσω καλά τον χρόνο μου. Φαντάζομαι πως μετά τις 20 -ημέρα ισορροπίας για το φως και το σκοτάδι- θα αλλάξει κάτι πέραν της διάρκειας της μέρας, αλλά απλά φαντάζομαι. Φαντάσματα. Δεν έχω σκια, γιατί ο ήλιος είναι ακριβώς επάνω μου. Αυτή είναι η οπτική μου όμως, γιατί εγώ δεν είμαι από κάτω του. Στο επίπεδο του δρόμου, αλλά ποιού δρόμου? Τελικά ίσως μετά από χρόνια κερδίσω το βραβείο πιο ασυνάρτητης σκέψης. Και αν όχι δε με νοιάζει, αφού ο Gambit θα κάνει επιτέλους την εμφάνισή του στο νέο spinoff των X-Men.

Μωρέ μπας και κόλλησα πουθενά publishophobia?

Guest Mixer

Σήμερα το βράδυ μιξάρω.

Φυσικά μόνο στον Ρόδον FM!

update: αναβλήθηκε λόγω τεχνικών προβλημάτων.