Ξανα

Zεστος πρωινος καφες γινεται κρυος βραδινος, τα χιλιομετρα περνανε, η μερα δεν περναει, η νυχτα περναει ομως με τους ιωδεις ουρανους των Black Light Burns. Σε μια χαλαρη περιοδο πηρα μια μικρη παραταση διακοπων, ισως γιατι η νεα χρονια θα ταιριαζε καλυτερα να αρχιζε τελη Σεπτεμβρη. Ολοι και ολα ξαναπαιρνουν τους συνηθισμενους ρυθμους τους: τα megabytes ρεεουν, τα οχηματα στριμωχνονται και ο πατος αυτης της πυραμιδας, οι άνθρωποι, απλα τρεχουν.

Οι πρωτευουσες μαζεψαν και παλι το αιμα τους πισω.

ΚαλοΧερι

Παλι μηχανηματα χαλανε ταυτοχρονα, τελικα αυτα ειναι που δεν αντεχουν στον καυσωνα. Δεν υπαρχει τιποτα ωραιοτερο απο την ηρεμια του καλοκαιριου, τουλαχιστον αυτην πριν τις διακοπες. Οι μεγαλες πολεις ειναι τοσο ωραιες αδειες, βεβαια καθε καλοκαιρι ετσι ειναι αλλα καθε καλοκαιρι το εκτιμαω ολο και πιο πολυ. Αλλα για να τηρηθει η Ισορροπια, πρεπει να βρεθει και πολυκοσμια. Στο αμαξι (οσο απο αυτο δουλευει) και το μπουλο. Δρομο.

photo by Kostas2000

Καστρα

Ich bau dir ein Zauberschloss, wie im Märchenland
Hoch über den Wolken, bleiben wir beide unerkannt
Für uns beide dort die Zeit stillsteht
Κein weiterer Τag ohne dich vergeht
Tausend Jahre sind ein Tag
Tausend Jahre sind ein Tag

Θα σου χτισω ενα μαγικο καστρο, οπως στη χωρα των Παραμυθιων

Καλοκαιρι με αδειο κεφαλι και αδειο κομπιουτερ, ξεθαψα κασσετες (παραμενοντας παντα σε dark/goth κτλ καλοκαιρινους ρυθμους) και οτι βρηκα καλο το κατεβασα, για να ακουσω επιτελους και τις υψηλες συχνοτητες που τοσα χρονια μου στερουσε η μαγνητικη ταινια απο τοσα αγαπημενα τραγουδια. Η σημερινη ημερα ανηκε στους In Strict Confidence, μια λευκη κασσετα σε πληρη αντιθεση με το περιεχομενο της (γραμμενη απο τον αρχοντα του Σκοτους που τωρα ζει πολυ πιο βορεια απο εδω) που ηταν για χρονια η διοδος απο τα βαθη της Γερμανιας στα βαθη της Τριανδριας, βεβαια τωρα υπαρχει full αμφιδρομη 192Kbps επικοινωνια με την εκει σκηνη αλλα οπως και να 'χει, τα μαγικα καστρα μονο να τα φανταστεις μπορεις. Τα τραγουδια ομως υπαρχουν για να σε συνεπαιρνουν (οπως και τα παραμυθια), μα σιγα μην της τα χτισεις κιολας. Εκει πανω παντα βλεπεις την πολη στα καλυτερα της. Αλλα οι ταβερνες εχουν ψιλομπαγιατικα κρεατα.

50 Ways To Love Your Leaver

Απο τις σπουδαιοτερες μπαντες οι Electric Mayhem. Μια παλια εκπληκτικη διασκευη στο γνωστο πολυδιασκευασμενο ασμα του Paul Simon. Αφου ο βατραχος κατρακυλαει στο σπιραλ...

Sad Kermit

Ο μικρος βατραχος επεσε στον βουρκο.
Mε επιασε καταθλιψη οταν ειδα τον Κερμιτ να τραγουδαει το Hurt των ΝΙΝ. Ειδικα στο πλανο με τον Jim Henson πισω στην κορνιζα. Το αγαπημενο μου ποτηρι ηταν δωρο και εχει επανω την πρασινη φατσα του. Τα Μαπετς ηταν απο τις πιο διασκεδαστικες σειρες και οταν τα ειδα και μεγαλυτερος (παλιοτερα που τα εβαζε το Mega τα χαραματα) συνειδητοποιησα οτι ηταν και απο τις εξυπνοτερες. Η ζωη τα φερνει δυσκολα, ακομα και για ενα μαπετ. Τουλαχιστον οταν δεν ειναι κομματια απο τα απειρα ναρκωτικα+αλκοολ που παιρνει, παιρνει την κιθαρα του και τραγουδαει μεχρι και Elliott Smith. Και ανετα η Buckley-κη του διασκευη στο Hallelujah περναει στις πρωτες θεσεις απο οσες εχω ακουσει. Οσο για το δικο του Rainbow Connection, η νεα του εκτελεση ειναι απλα θανατηφορα. Ο μικρος βατραχος αλλαξε ολες τις συγχορδιες σε μινορε.

Run Run Run

Αποτελωντας εξαιρεση στην ρουτινα της καθημερινοτητας, τις Πεμπτες συχνα μου επιτρεπεται να ξυπναω πιο αργα, κακως ομως καθοτι πιο αργα ξεκινανε και τα εργα φυσικου αεριου που ακομα δεν τελειωσανε και την φορα αυτη περικυκλωσανε το αυτοκινητο μου, δεν είχα και το discman μου μαζι, ουτε walkman, απλα walk man!, περπάτημα, αντε βρες ταξί τελευταια στιγμη, σκεφτομουνα ο προηγουμενος δίσκος NIN να λεγοτανε With Feet, παραδοξως επεσα σε καποιον ταξιτζη που αν και λιγο αργος (σε ταχυτητα οδηγησης) ακουγε ογδοντα οκτω μισο, εκανα ομως την διαδρομη προς την δουλεια μου μετα απο αρκετο καιρο ως συνοδηγος και αυτο και μονο αξιζε.

Το βραδυ αλλαγη δυο λεωφορειων για το σπιτι, το κακο με το αυτοκινητο ειναι οτι απομονωνεσαι, χανεις τον κοσμο, οχι οτι ειναι και τοσο απαραιτητος, διασταυρωνοντας ομως βλεμματα χαρτογραφεις την γειτονια σου, απο τον κουρασμενο περιπτερα ως την κοκετιτσα φοιτητρια, πιο ambient απο ολα τα lp του Brian Eno, απο τον σιωπηλο γεροντακο ως την φωνακλαδικη "αναποφασιστη για το dvd της βραδιας" παρεα, πιο industrial απο ολα τα lp των throbbing gristle, η σταση που κατεβαινω ειναι το τελος μιας πλευρας βινυλιου που εχει την δευτερη του αχαρακτη.
Διοτι ολα χωραγανε στη πρωτη.

Χρονια Μηδεν

Αφου ξεκολλησα καπως απο το Reminder της Feist, αδειασα τα παντα απο παντου για να πιασει τοπο το νεο ΝΙΝ. Δεν αποκρυπτογραφησα ακομα την υποθεση και τις συνομωσιες που περιγραφει, αντιληφθηκα όμως την δυναμη και τα δοντια που ελειπαν απο το προηγουμενο. Πανω που η σκονη απο τα εργα της εβδομαδας κατακαθισε ησυχα στο μπαλκονι, με τον αερα να μυριζει ακομα χωμα αναγκασα ολη την γειτονια να το ακουσει μαζι μου. Αφου συνηθισαν τα κομπρεσερ και τις μπουλντοζες, φανταζομαι θα γουσταραν και τους στυλιζαρισμενους θορυβους του Trent. Θεου επιτρεποντος και Θεου υπαρχοντος η χρονια αυτη θα ερθει συντομα. Αλλα με την Feist θα περασει γρηγορα η ωρα.

Better Not Dream And Drive

Ευκολο: το να δινεις οδηγιες και να αναλαμβανουν αλλοι για λιγο τη ζωη σου. Κατα προτιμηση καλοι φιλοι. Οτι και να γινει δεν σε νοιαζει γιατι κατα καποιο τροπο δεν θα γινει σε σενα. Και αν σε ξερουν καλα, με λιγο αυτοσχεδιασμο παιρνεις ενα καλο αντιγραφο που σε καθε περιπτωση σε προστατευει καπως. Δειλια, αλλα εντελει το να μεινεις στην σκια ειναι καλυτερο απο το να σε τυφλωσει το φως.

Δυσκολο: το να προχωρησεις μπροστα χωρις να κοιταξεις πισω. Δεν μπορει, καποιος ηχος θα ακουστει, μια φωνη, ενα τραγουδι. Ε να μη ριξεις μια κλεφτη ματια...;

(Β)Last Note

Για αρχη μια βολτα με ενα αλλο αυτοκινητο...

Τωρα μετα απο καιρο και δεδομενης της αποστασης μου και του οτι ζω μονος, τα βλεπω ολα σαν μια ομορφη αναμνηση. Εξαλλου δεν εχει και πολλα να κανεις, ολα προχωρουν ειτε το θες ειτε οχι. Καθαριζοντας πριν λιγες μερες βρηκα ενα σημειωμα, θυμαμαι οτι ημουν στην δουλεια οταν με πηραν τηλεφωνο και το εγραψα βιαστηκα σε ενα stick on χαρτακι (που κολλαει ακομα). Το βρηκα υπο τους ηχους μιας black playλιστας με Band of Horses, Βlack Heart Procession και Βauhaus, καλα, δεν το θεωρησα και συμπτωση γιατι τετοιους ηχους ακουω αρκετα συχνα, ηταν ομως παραξενη η στιγμη. Βρισκεις ενα αποκομμα εισιτηριου και θυμασαι την συναυλία. Σε αυτo τι να θυμηθεις?

.

Έξω

Outside

The storm clouds gathering

Moved silently along the dusty boulevard.

 

Καποια μερα ενας τεχνικος της Xerox μου ειπε: "η δουλεια δεν ειναι ντροπη, ειναι μαλακια". Ανοιγουμε τα στορια και βλεπουμε ωραια συννεφα, ηλιοβασιλεμα, τον υποσταθμο της ΔΕΗ που μας υπενθυμιζει οτι δουλευουμε μεσα σε ενα σχετικα δυνατο Η/Μ πεδιο. Λες γι' αυτο να κολλανε συχνα τα μηχανηματα? Η και εμεις?

5 και στο χερι

Συνεχιζω ως παρακλαδι του παιχνιδιου απο το post του Zpi.

+. Αγαπημενος μου ηρωας ειναι ο Freddy Krueger. Παντα ηθελα την δυναμη του να μπαινω μεσα στα ονειρα των αλλων και να τα κανω οτι θελω. Πριν πολλα χρονια ειχα κατασκευασει και ενα γαντι με λεπιδες στα δαχτυλα. Παρεμεινα ομως ενας απλος ανθρωπος.

+. Το "μαυρο" μου προκαλει καταθλιψη.

+. Η πρωτη μου μπαντα καπου στην ηλικια των 8 ηταν οι The Kitchen, οπου με τον αδερφο μου χτυπαγαμε με διαφορους ρυθμους ο,τι βρισκαμε στο τραπεζι οταν τρωγαμε. Κρατησαν κανα δυο χρονια. Πλεον σε καμια οικογενειακη γιορτη γινεται που+που κανενα reunion.

+. Στην πρωτη Δημοτικου παντα γυρνουσαμε σπιτι μετα το σχολειο με δυο φιλους ακολουθωντας τις γραμμες του τρενου (hometown: Τρικαλα) και ενα μεσημερι οταν περναγε το τρενο δεν κατεβηκα απο τις ραγες, αρχισα να χοροπηδαω, το τρενο σταματησε. Μπορει να με σκοτωνε αλλα μου αρεσε. Οχι ομως και του οδηγου που κατεβηκε και αρχισε να με κυνηγαει. Δεν με επιασε.

+. Μερικες φορες οδηγω απροσεχτα. Μολις χτες χανοντας τον ελεγχο στριφογυρισε το αμαξι μου και βρεθηκα εκτος πορειας να κανω σβουρες σε μεγαλο δρομο πολλων λωριδων κυκλοφοριας αντιθετα στο ρευμα. Σχεδον Crash. Μπορει να με σκοτωνε αλλα μου αρεσε. Οχι ομως στους αλλους 2 συνεπιβατες.

Η πασα προς τα λιγοστα μου links..

MushaBoom!

The saddest part of a broken heart

Isn't the ending so much as the start

Εκτος απο ομορφη ειναι και εξυπνη. Ειναι ολες οι εποχες μαζεμενες σε μια φωνη. Ζωφραφιζει πανω στο δερμα της βραχολια, βελη και κολιε. Τα βιντεο κλιπ της ειναι παυσιπονα. Τα τραγουδια της παραισθησιογονα. Ειμαι σιγουρος οτι ειναι μακρινη συγγενης της Chan Marshal. Εχει το ιδιο θολο βλεμμα, αν και στις κινησεις της ειναι πολυ πιο τσαχπινα. Μετα απο τοσο καιρο ειναι πλεον η αγαπημενη μου καλλιτεχνης (για την τρεχουσα δεκαετια). Αλκυονιδα γυναικα, με Mac και αυτη.

Leslie Feist: my love paramour, my blue heaven, my funny valentine, my one and only.