Better Not Dream And Drive

Ευκολο: το να δινεις οδηγιες και να αναλαμβανουν αλλοι για λιγο τη ζωη σου. Κατα προτιμηση καλοι φιλοι. Οτι και να γινει δεν σε νοιαζει γιατι κατα καποιο τροπο δεν θα γινει σε σενα. Και αν σε ξερουν καλα, με λιγο αυτοσχεδιασμο παιρνεις ενα καλο αντιγραφο που σε καθε περιπτωση σε προστατευει καπως. Δειλια, αλλα εντελει το να μεινεις στην σκια ειναι καλυτερο απο το να σε τυφλωσει το φως.

Δυσκολο: το να προχωρησεις μπροστα χωρις να κοιταξεις πισω. Δεν μπορει, καποιος ηχος θα ακουστει, μια φωνη, ενα τραγουδι. Ε να μη ριξεις μια κλεφτη ματια...;

(Β)Last Note

Για αρχη μια βολτα με ενα αλλο αυτοκινητο...

Τωρα μετα απο καιρο και δεδομενης της αποστασης μου και του οτι ζω μονος, τα βλεπω ολα σαν μια ομορφη αναμνηση. Εξαλλου δεν εχει και πολλα να κανεις, ολα προχωρουν ειτε το θες ειτε οχι. Καθαριζοντας πριν λιγες μερες βρηκα ενα σημειωμα, θυμαμαι οτι ημουν στην δουλεια οταν με πηραν τηλεφωνο και το εγραψα βιαστηκα σε ενα stick on χαρτακι (που κολλαει ακομα). Το βρηκα υπο τους ηχους μιας black playλιστας με Band of Horses, Βlack Heart Procession και Βauhaus, καλα, δεν το θεωρησα και συμπτωση γιατι τετοιους ηχους ακουω αρκετα συχνα, ηταν ομως παραξενη η στιγμη. Βρισκεις ενα αποκομμα εισιτηριου και θυμασαι την συναυλία. Σε αυτo τι να θυμηθεις?

.

Έξω

Outside

The storm clouds gathering

Moved silently along the dusty boulevard.

 

Καποια μερα ενας τεχνικος της Xerox μου ειπε: "η δουλεια δεν ειναι ντροπη, ειναι μαλακια". Ανοιγουμε τα στορια και βλεπουμε ωραια συννεφα, ηλιοβασιλεμα, τον υποσταθμο της ΔΕΗ που μας υπενθυμιζει οτι δουλευουμε μεσα σε ενα σχετικα δυνατο Η/Μ πεδιο. Λες γι' αυτο να κολλανε συχνα τα μηχανηματα? Η και εμεις?

5 και στο χερι

Συνεχιζω ως παρακλαδι του παιχνιδιου απο το post του Zpi.

+. Αγαπημενος μου ηρωας ειναι ο Freddy Krueger. Παντα ηθελα την δυναμη του να μπαινω μεσα στα ονειρα των αλλων και να τα κανω οτι θελω. Πριν πολλα χρονια ειχα κατασκευασει και ενα γαντι με λεπιδες στα δαχτυλα. Παρεμεινα ομως ενας απλος ανθρωπος.

+. Το "μαυρο" μου προκαλει καταθλιψη.

+. Η πρωτη μου μπαντα καπου στην ηλικια των 8 ηταν οι The Kitchen, οπου με τον αδερφο μου χτυπαγαμε με διαφορους ρυθμους ο,τι βρισκαμε στο τραπεζι οταν τρωγαμε. Κρατησαν κανα δυο χρονια. Πλεον σε καμια οικογενειακη γιορτη γινεται που+που κανενα reunion.

+. Στην πρωτη Δημοτικου παντα γυρνουσαμε σπιτι μετα το σχολειο με δυο φιλους ακολουθωντας τις γραμμες του τρενου (hometown: Τρικαλα) και ενα μεσημερι οταν περναγε το τρενο δεν κατεβηκα απο τις ραγες, αρχισα να χοροπηδαω, το τρενο σταματησε. Μπορει να με σκοτωνε αλλα μου αρεσε. Οχι ομως και του οδηγου που κατεβηκε και αρχισε να με κυνηγαει. Δεν με επιασε.

+. Μερικες φορες οδηγω απροσεχτα. Μολις χτες χανοντας τον ελεγχο στριφογυρισε το αμαξι μου και βρεθηκα εκτος πορειας να κανω σβουρες σε μεγαλο δρομο πολλων λωριδων κυκλοφοριας αντιθετα στο ρευμα. Σχεδον Crash. Μπορει να με σκοτωνε αλλα μου αρεσε. Οχι ομως στους αλλους 2 συνεπιβατες.

Η πασα προς τα λιγοστα μου links..

MushaBoom!

The saddest part of a broken heart

Isn't the ending so much as the start

Εκτος απο ομορφη ειναι και εξυπνη. Ειναι ολες οι εποχες μαζεμενες σε μια φωνη. Ζωφραφιζει πανω στο δερμα της βραχολια, βελη και κολιε. Τα βιντεο κλιπ της ειναι παυσιπονα. Τα τραγουδια της παραισθησιογονα. Ειμαι σιγουρος οτι ειναι μακρινη συγγενης της Chan Marshal. Εχει το ιδιο θολο βλεμμα, αν και στις κινησεις της ειναι πολυ πιο τσαχπινα. Μετα απο τοσο καιρο ειναι πλεον η αγαπημενη μου καλλιτεχνης (για την τρεχουσα δεκαετια). Αλκυονιδα γυναικα, με Mac και αυτη.

Leslie Feist: my love paramour, my blue heaven, my funny valentine, my one and only.

Σκουπιδια

Δεν πεταω τιποτα. Απο την απειρη σαβουρα που συλλεγει σκονη στα δωματια+τα συρταρια μου δεν υπαρχει το παραμικρο που να αξιζει να βρεθει σε καποια χωματερη. Και ας μην εχουν ολα την ιδια σημασια ή αξια. Σημασια εχει να μην ειναι αδεια τα ραφια και τα συρταρια. Αρκετα χρονια αργοτερα, φερνουμε προς παλιο λειτουργικο που παραδοξως τρεχει αξιοπρεπως συγχρονα προγραμματα, κατα τον ιδιο τροπο που εικοσι χρονια μετα οι galaxie 500 παραμενουν φρεσκοι στα αυτια. Don't let our youth go to waste τραγουδουσανε και με καθε χρονο που αλλαζει καταλαβαινεις οτι αυτο μονο στον εαυτο σου μπορεις και πρεπει να το πεις. Αλλου δεν εχει νοημα.

Αντιο.

Tο πιο αγαπημενο αντικειμενο της δισκοθηκης μου ειναι μαλλον αυτο το 45αρι των Arab Strap. Εχει μια ασχημη παρελθοντικη αισθηση παραλληλα με την ηρεμια του οτι "ολα τωρα περασαν και ειναι καλα". Δε με νοιαζει για την χρονια που φευγει, ουτε για τα δυο χιλιαδες εβδομα γενεθλια που ολοι γιορταζουν. Με νοιαζει για την απουσια και την ηρεμια που θα υπαρχει το καλοκαιρι καπου στην Χαλκιδικη, που δεν θα ακουσω αλλες ισοπεδωτικες θεωριες, φιλοσοφιες και βεβηλο χιουμορ. Οπως και στο βιντεο του κομματιου, καποτε ειχε δημιουργησει καυγα στο γλεντι ενος γαμου. Παραξενη συμπτωση.. Και οσο σκονη και αν μαζευουν τα αυλακια, το τραγουδι αυτο ακουγεται καθε φορα και καλυτερο. Προβαλλει αναμνησεις σαν ζαπινγκ στην απογευματινη ζωνη. Και μετα κλεινει η τηλεοραση.

Καθε αρχη και δυσκολη, ετσι δε λενε?
Αλλα ποσο πιο δυσκολο ειναι το τελος.

__bad__brain__bad__brain__bad__brain__

Μισω τα νοσοκομεια. Καθε θαλαμος σου δειχνει και εναν αλλο τροπο του ποσο ευκολα και ξαφνικα κατι μπορει να παει στραβα. Λιγο πιο περα, εξω απο ενα αλλο δωματιο, καποιες γυναικες καποιας θρησκευτικης ομαδας τραγουδουσαν με αψογες διφωνιες χωρις κανενα φαλτσο και λαθος για αγγελους και συννεφα και δεν ξερω τι αλλο. Ηταν απαισιες. Και ακομα πιο απαισια ηταν η ησυχια μετα απ' το τραγουδι τους, οταν σταματουσε το ζαπινγκ απο ολα τα καναλια της τηλεορασης που ακουγεται στον διαδρομο.

To χειροτερο ομως ειναι η καταστροφη της ψευδαισθησης που εχεις για πραγματα που θεωρεις δεδομενα. Υπαρχει ψυχη σου λενε. Και μετα τι γινεται, χαλαει το ανθρωπινο interface της και δεν μπορει να λειτουργησει καλα;

Η Ζωντάνια Του Χειμώνα

24 νοέμβρη.

25 νοέμβρη.παυση.

16 δεκέμβρη.

κλεισιμο.

5th october

Murderous chocolate
God saved me from drowning
Then kicked me to death on the beach
What's hit is history
What's missed is mystery
And the miraculous image of sound washed ashore

"Do not lose sight of the sea. Do not lose sight to the sea."

(τεσσερα χρονια περασαν, σαν να μην περασαν καθολου)

Κοίμηση (part 3)

Η σχετικοτητα ειναι το παν. Μπορει να σε χτυπησει ηλεκτρικο ρευμα για εκατοστα δευτερολεπτου αλλα αν ειναι μεγαλη η ενταση αρκει αυτος ο χρονος για να πεθανεις η για να αλλαξει τη ζωη σου για παντα. Η απο την αλλη μπορει να δεχεσαι το χτυπημα για εναν ολοκληρο χρονο τοσο απαλα που δεν καταλαβαινεις καν οτι κατι σε χτυπαει.

Οπως τα σκουπιδια, τα ποταμια και τα ρευματα, εφυγε στη θαλασσα. Oπως οι Cocteau Twins ελεγαν "Sea Swallow Me". Οπως το πιανο που βουλιαζε στον Αυστραλεζικο ωκεανο: "there is a silence where has been no sound, there is a silence where no sound may be. In the cold grave, under the deep, deep sea".

και τωρα θα αγκαλιαζει ολοκληρη τη γη
και ολο και καποια φωτογραφια θα μεινει καπου
οπως παλια εμεινε ο πινακας