Καλή Χρονιά

Κωσταντινούπολη

Η απόφαση για Κωνσταντινούπολη πάρθηκε γρήγορα: πάμε κάπου διαφορετικά, κάπου πέρα από τον δυτικό κόσμο! Ε όχι και εντελώς, πάμε κάπου να τα συνδυάζει λιγάκι, κάπου να χαθούμε αλλά αν όντως χαθούμε να μπορούμε να βρούμε και τον δρόμο μας. Ναι αλλά η πόλη είναι τεράστια, που να πρωτοπάς πέρα από τα κλασσικά αξιοθέατα? Εμ για αυτό έχουμε τον Αγγελή εκεί, τόσο καιρό γυροφέρνει στα στενά της και θα μοιραστεί μαζί μας κανα δυο κρυμμένα μυστικά.

Λεωφορείο και αεροπλάνο συναντήθηκαν στο Ατατούρκ, διαμονή στο υπέροχα διακοσμημένο Santa Hill με θέα την αδιάκοπη κίνηση της Tarlabasi Bulvari, λίγη μεσημεριανή ξεκούραση και η πρώτη βόλτα αποφασίστηκε: κάθοδος της Istiklal με αφετηρία την πλατεία Ταξίμ. Ζαλιστήκαμε από τον κόσμο, μαγαζιά παντού και δεξιά αριστερά στενάκια με διάφορα μικρά μαγαζάκια που σίγουρα κάτι καλό θα έκρυβαν. Κάπου δεξιά στην ψαραγορά φάγαμε θεσπέσιο σουβλάκι (καλαμάκι για άλλους) με μύδια. Τους υπόλοιπους μικροπωλητές φαγητών τους δοκιμάσαμε άλλες μέρες. Συνεχίζοντας σε έναν ακόμα καλντερίμι - πεζόδρομο γεμάτο με μαγαζάκια από μουσικά όργανα καταλήξαμε τυχαίως στον πύργο του Γαλατά. Η Πόλη από ψηλά είναι ακόμα πιο μεγαλοπρεπής, ουρανοξύστες στο βάθος, γειτονιές και σπιτάκια το ένα πάνω στο άλλο αλλού, Βόσπορος, Κεράτιος, όλα απλωμένα σαν gozleme από αυτές που έφτιαχναν κάτι κυρίες στην βιτρίνα υπέροχου εστιατορίου κάπου δίπλα από το πάρκο Gulhane, όπου αράξαμε στις μαξιλάρες και φάγαμε σαν πασάδες.

Αναμιγνύοντας τις επόμενες μέρες από εδώ και πέρα, έχουμε και λέμε: Αγιά Σοφιά, Μπλε Τζαμί, Τοπκαπί, Μεγάλη Αγορά, βόλτα στον Βόσπορο στην δύση του ήλιου (για να είναι και πιο εντυπωσιακή η γέφυρα του Βοσπόρου με τα φώτα που αλλάζουν χρώμα), είδαμε τα πιο βασικά αξιοθέατα και σε κάθε κενό το roaming έπαιρνε φωτιά: Αγγελήηηηηηη που να πάμε? τι να φάμε? Αχ αυτά τα παιδιά θα σκέφτηκε, δεν το μελέτησαν το Αngelis and the Ιstanbul. Οπότε μας συνάντησε κάπου στα Εξάρχια / Κολωνάκι της Πόλης (λέμε τώρα), το Cihangir και με μια μικρή όμορφη βόλτα στους γύρω δρόμους, καθήσαμε για τσαγάκι σε έναν δρόμο-βεράντα: μπροστά μας το τζαμί Nusretiye, η θάλασσα και η περιοχή του Σουλταναχμετ στο βάθος. Φωταγωγημένα και με γεύση πορτοκάλι παρακαλώ.

Φυσικά η πρώτη μας ερώτηση-απαίτηση ήταν “θέλουμε ένα ωραίο πρωινό!” και ο Αγγελής μας αποζημίωσε: Lades και με το μενού στα Τούρκικα, απλά δώσαμε το σκονάκι-παραγγελία και καταβροχθίσαμε τα πιάτα μας ορεξάτοι. Το ίδιο απόγευμα πήγαμε στο Cemberlitas, γνωστό και μεγάλο χαμάμ για μια ώρα χαλάρωσης, ζέστης και ξεκούρασης. Βέβαια το μασάζ δεν το φαντάζεσαι από τον μουστακαλή ονόματι θαρρώ Γιουνούς (σ.Α. που σημαίνει παρεπιμπτόντως και δελφίνι) ο οποίος με λίγη ακόμα πίεση θα με έκανε κοντοσούβλι και κιοφτέδες, αλλά εντέλει η δουλειά έγινε σύντομα έπινα ήδη το τσαγάκι μου στον κεντρικό θάλαμο υποδοχής. Με ένα ακόμη τηλέφωνο κανονίσαμε και την βραδινή διασκέδαση. Και τι διασκέδαση!

Τρεις Τούρκοι και ένας Έλληνας αποτελούν τους Tatavla Κeyfi και οι μουσικές τους μετέτρεψαν εύκολα το Kumbara σε ένα ρεμπέτικο πάρτι, η μικρή πίστα γεμάτη ενώ εμείς χορεύαμε επι τόπου. Χίλια ευχαριστώ και στην Alev που έκανε τα πάντα να μας βολέψει και τα κατάφερε! Μετά από τόσο αυθεντικό τσακίρ κέφι η βραδιά (όπως και κάθε βραδιά) έκλεισε με γλυκό: σιροπιαστά, καζάν ντιπί αλλά κυρίως αυτό το αιθέριο ονειρικό παραδεισένιο ριζόγαλο, να αναπληρώσει το χαμένο ζάχαρο της ημέρας. Μέχρι το επόμενο μεσημεριανό κιουνεφέ βέβαια.

Οι θεοί βοήθησαν και η φωνή του roaming πήρε ξανά σάρκα και οστά μπροστά μας. Έτσι ξεκινήσαμε με τον Αγγελή για μια βόλτα από το Πατριαρχείο, το επιβλητικό κτίριο της Μεγάλης του Γένους Σχολής και σε γειτονιές μικρές, γεμάτες απλούς θρησκευόμενους ανθρώπους και παιδιά στους δρόμους, μαγαζιά με απίστευτα υπερπαραγωγές - νυφικά, κρεοπωλεία, πλανόδιους πωλητές και πολλές μπούρκες.

Ο Αγγελής μας ανέβασε στο τζαμί του Yavuz Sultan Selim, ένα τζαμί ψηλά, με θέα την πόλη και όμορφο κήπο με παγκάκια τριγύρω, αλλά τελικά μια παρέα από διαβολάκους πιτσιρίκους ολίγον τι φωνακλάδες δεν μας άφησε να απολαύσουμε με την ησυχία του. Τα τείχη του υδραγωγείου μας οδηγήσανε στο προαναφερθέν κιουνεφέ (είδος σιροπιαστού κανταϊφιού με γέμιση dil peyniri, κάτι σαν κασέρι) με παγωτό φιστίκι που ήταν πραγματικά fistikicious, συνοδευόμενο ξανά από τσάι και τούρκικο καφεδάκι. Οπότε με ένα καλό χαρμάνι ναργιλέ θα κατέληγε όμορφα το απόγευμα, τουμπεκί ψιλοκομμένο δεν ξέρω αν ήτανε αλλά μια χαρά ξεχαρμανιάσαμε, χαλαρώσαμε και συζητήσαμε περί -καπνού μέσω- υδάτων και ανέμων. Χαιρετίσαμε τον Αγγελή δίνοντας ένα αόριστο ραντεβού επανασυνάντησης στην Πόλη που τον κέρδισε.

Το βραδινό μας σερβιρίστηκε σε ένα τεράστιο ταψί-τραπέζι κάπου στα στενά της Istiklal και μετά ακολούθησε μπυρίτσα παραδίπλα, βλέποντας δυο τύπους (φωνή-κιθάρα κ σαξόφωνο) που έδιναν τον καλύτερο τους εαυτό ξεσηκώνοντας το λιγοστό κοινό. Live εκεί που δεν το περιμένεις! Άντε μια πουτίγκα βανίλια ακόμα και λέμε το τελευταίο καληνύχτα στη Πόλη.

Φυσικά και φεύγοντας είπαμε “θα ξαναπάμε”, τέτοια Πόλη δεν βλέπεται έτσι απλά και γρήγορα. Πήραμε μια πρώτη γεύση, ένα μικρό ορεκτικό για να ακολουθήσουν ακόμα περισσότερα γιαουρτλού κεμπάπ και σάντουιτς με ψάρι.

ΥΣ. Τόσο τσάι που ήπια, θα μου φαίνεται παράξενο πλέον το τιμόνι στα αριστερά.

Black Sun (In a White World)

Give me 69 years

Another season in this hell

Its all sex and death as far as I can tell. 

Βlack Σun εδώ

Ξύπνα

Οδηγέ ξύπνα! Όταν νυστάζεις στο τιμόνι σταματάς, πιάνεις την άκρη, σβήνεις φώτα μηχανή και παίρνεις έναν power nap. Λίγη ώρα χρειάζεται για να πάρεις δύναμη να κάνεις το υπόλοιπο ταξίδι. Όσα navigators και να έχεις, ο δρόμος κάποτε θα χαθεί. Όπως τον είχε χάσει και ο Layne Staley για να πάρω την σκυτάλη από το προηγούμενο post. 


Πριν 8 χρόνια αρχές Απρίλη τον βρήκανε νεκρό. Άλλη μια σπουδαία φωνή που χάθηκε. Άφησε πίσω του όμως τραγούδια. Και εκτός των Alice In Chains έναν  και μόνο δίσκο με άλλα φιλαράκια ως Mad Season. Και από mad seasons οι εποχές αυτές άλλο τίποτα...

Και σίγουρα εδώ τραγουδάει στον εαυτό του. Slow suicide's no way to go. Αλλά με τα ναρκωτικά σου Layne έτσι την πάτησες. Άραγε να έβρεχε την μέρα που πέθανες?

Οδηγώντας

Οδηγέ το έχασες. Κάπου στα χιλιόμετρα σε κυρίευσε ο αυτόματος πιλότος. Ξέχασες τον τίτλο. Αυτό που ξεχώριζε. Γυρνώντας στην ρίζα του κακού, τον τίτλο δηλαδή αυτού του blog, έχω να πω ότι ο τίτλος με περίμενε χρόνια πριν να πιάσω τιμόνι. Αλλά όχι και να με άφηνε... 

Ρίχνοντας cd στο player πάντα έχει ενδιαφέρoν το ποια θα καταφέρουν να ακουστούν ολόκληρα. Και εν ώρα οδήγησης έχεις και το τυπικό -αλλά πάντα γοητευτικό- βίντεο κλιπ της ασφάλτου να κυλάει μπροστά και πίσω που υποβοηθάει. Οπότε είναι και μια καλή ευκαιρία να καταλάβεις ποια όντως είναι τα αγαπημένα σου albums. Τώρα από Cave θα μπορούσαν να είναι κι άλλα, έτυχε ας πούμε  σε μια από τις πρόσφατες διαδρομές να βρίσκεται στο ντουλαπάκι το Let Love In που συνήθως θα βάλω -εκτός από την  κανονική σειρά του - και ως εναρκτήριο το Lay Me Low. Kομμάτι που πολλοί φαντάζομαι θα θέλουν να έχουν για soundtrack στον θάνατό τους.

Ε μετά παρέμεινα εκεί τριγύρω, χρονικά τουλάχιστον, με την βρωμιά των Alice In Chains και την φωνή ενός χαμένου μακαρίτη. Αλλά για αυτό θα πω κάτι σε καμιά βδομαδούλα.

Με τις τιμές αυτές στην βενζίνη, καλύτερα να γράφεις παρά να οδηγείς.

A History Of Silence

Όταν οδηγώ μου έρχονται τόσα πράγματα στο μυαλό που αν τα υπαγόρευα σε κάποια συσκευή που τα έγραφε θα γέμιζα βιβλία και βιβλία. Με ασυνάρτητες σκέψεις κυρίως που φαντάζομαι θα ήταν σαν Λερναίες Ύδρες, για κάθε μια όμορφη θα έβγαιναν δυο άλλες μαύρες και άραχνες. Αλλά αυτά είναι σαν τα χιλιόμετρα, πάνε κι έρχονται.

Μετά από ένα γεμάτο καλοκαίρι απότομα πίσω στις οθόνες, ξέθαψα μάλλον έναν από τους καταθλιπτικότερους δίσκους της περασμένης δεκαετίας, φαντάσου να είχε και στίχους αλλά μόνο και από τίτλους στυλ "Cancer And You 1987" ή αυτόν που κοσμεί το post το καταλαβαίνεις. Νομίζω ότι κάπως υποσυνείδητα θυμήθηκα το εξώφυλλό του, είχα δει τις προάλλες ένα όνειρο ότι πλησιάζανε βιβλικές καταστροφές και όταν τελικά αυτές ήρθαν, απλά καθόμουν στον δεύτερο όροφο και χάζευα με τους δικούς μου το νερό που πνίγοντας τα πάντα είχε ανέβει μέχρι εκεί. Αλλά όλοι ένιωθαν ωραία που είχε συμβεί αυτό. Θα πηγαίναμε στον μπακάλη απέναντι κολυμπώντας.

Dark Was The Night

Κάνοντας το γνωστό μου internetικό stalking στην Feist βρήκα δυο νέες συμμετοχές της στην συλλογή Dark Was The Night: τραγουδάει με τον Ben των Death Cab For Cutie μια διασκευή που δεν έψαξα τι είναι γιατί αυτό που άκουσα με μάγεψε τόσο που ούτε καν άκουσα τα υπόλοιπα κομμάτια - πλην της Catpower φυσικά που είναι μια άλλη ιστορία...!

Ά και το άλλο κομμάτι είναι με τους Grizzly Bear. Όμορφο και αυτό.

Επιστροφές?

Από όσα έχω χάσει μόνο λίγο χρόνο θα' θελα πίσω.

matrix pt3: εκτός ελέγχου

Του είχα/είχαμε υποσχεθεί ασφάλεια. Οι πόλεμοι, του έλεγα/λέγαμε, ο θάνατος, ο πόνος, θα κρατηθούν μακρυά σου. Εσύ θα είσαι ευτυχισμένο και ασφαλές, γι” αυτό είμαι εγώ εδώ. Εγώ και η βολική και ακίνδυνη προσομοίωση του κόσμου. Είμασταν όλοι ευτυχείς μέσα στο Μάτριξ, που το θρέφαμε με σκάνδαλα, λαμογιές, θαυμασμούς και επιφωνήματα για ό,τι χειρότερο και ποταπό έχει γεννήσει αυτός ο τόπος, απόρριψη κάθε αξίας που δε βόλευε, όλων όσων απαιτούσαν θυσία, αίμα, ακεραιότητα, ήθος. Μοιραζόμασταν με τα παιδιά μας το χάπι της ευτυχίας, χωρίς όμως να μοιραζόμαστε τη γνώση: εκείνα δεν ήξεραν πως πρόκειται για Μάτριξ. Η σφαίρα στον συνομήλικό τους Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο ήταν το κόκκινο χάπι. Τό Μάτριξ κατέρρευσε. Μαζί με τα ψέμματά μας, και με όση βοήθεια μπορούσαν να του δώσουν τα παιδιά μας.

από εδώ:
http://www.skai.gr/master_story.php?id=103680

matrix pt2: It's Coming!

Οι τεχνολογίες τρέχουν τόσο που σιγά σιγά μερικοί δεν θα τα πιστεύουν πια. Το iphone γίνεται ocarina, ηχεία με πάχος χαρτιού, ασύρματο ηλεκτρικό ρεύμα και άλλα που σε σενάρια επ. φαντασίας μόνο υπήρχανε. Δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα αν κάποτε λυθεί το μυστήριο του ανθρώπινου εγκέφαλου και όντως μπορέσουμε να μπούμε οι ίδιοι σε δίκτυο, θα έμπαινα όμως σίγουρα σε μεγάλο πειρασμό. Ο εγκέφαλός μας, η πιο πολύπλοκη ηλεκτρική (ω ναι!) συσκευή του κόσμου μας, μας διδάσκει πολλά και μας αποκρύπτει πολλά περισσότερα.
Αν το αναλύσεις όλο, πέφτεις πάνω στην ματαιοδοξία του ανθρώπου που θεωρώντας ότι "είναι ξεχωριστός", έφτιαξε θεούς και δαίμονες και δεν δέχεται την ύπαρξή του ως μια εξελιγμένη θαυμαστή μηχανή από υλικά που δυστυχώς δεν κρατάνε πολύ. Και πιθανών να μην θέλει να αφήσει και τους άλλους. Αλλά οι καιροί τρέχουν και όταν βρεθεί το κοινό interface ανάμεσα σε εμάς και τις μηχανές, τότε θα έχουμε άλλα να ανησυχούμε.


Όλα αυτά μου ήρθανε στο μυαλό χτες βλέποντας Dexter, ο οποίος μπαίνοντας σε μια εκκλησία σκέφτεται:
"Αν πίστευα στο Θεό, αν πίστευα στην αμαρτία, αυτό είναι το μέρος απ' όπου θα πήγαινα κατευθείαν στην κόλαση.
Αν πίστευα στην κόλαση."

Wizards of the Sonic

Ψάχνοντας να βρω ένα αξιοπρεπές μέσο για να ακούω μουσική από το laptop, είχα ξεθάψει έναν παλιό ραδιοενισχυτή του πατέρα μου (full vintage καταστάσεις) και συνεχίζοντας το σκάψιμο, τον τέσταρα με παλιατζούρες του Westbam και βρήκα ότι το κομμάτι που κοσμεί τον τίτλο του post ακούγεται ακόμα μια χαρά -ειδικά απο παλιά μηχανήματα- και μάλιστα η μελωδία του είναι παρμένη από τον sonic τον σκατζόχειρο, έπαιζε κάθε φορά που έβγαινε ο κακός Robotnik και τον πλάκωνες

 
Όντας καλός οδηγός, έκανα αρκετά χιλιόμετρα και αυτό το καλοκαίρι, ήταν από αυτά που περάσανε πολύ γρήγορα και αφήσανε πολλές όμορφες εικόνες (στο μυαλό μου αλλά και σε Mbytes!). Και μακριά πλέον από βρώμικα νερά, στριμωξίδια σε λεωφορεία και άσχημη γκριζαδούρα, αναμένω το φθινόπωρο σαν air condition στους 25°, έχοντας κολλήσει και με τον Barry Manilow απο το Hellboy 2. Σύννεφα ακόμα δεν βλέπω, ο ήλιος φέτος είναι χειρότερος από φούρνο μικροκυμάτων, το Sonic στο PSP ακομα πιο γρήγορο και οι μόνοι wizards που έχουν απομείνει είναι αυτοί των windows.

4

Με το video αυτό μου καρφώθηκε ένα χαμόγελο μεγαλύτερο και από του Joker. Η Feist στο Sesame Street, πιο γλυκιά και χαριτωμένη από ποτέ. Βοηθάνε και τα κουκλάκια βέβαια...!

One, two, three, four
monsters walking across the floor
I love counting, counting to the number four

matrix pt1: Ubuntu

Νιώθω πλέον σαν να πήρα το κόκκινο χάπι και να βγήκα από το matrix. Και μπήκα σε έναν άλλο κόσμο όπου όμως μπορώ να ελέγξω σχεδόν τα πάντα. Και εμφανισιακά είναι το ίδιο -και παραπάνω ίσως- όμορφος! Όλα είναι διαφορετικά αλλά εκτελούν τα ίδια πράγματα, νέες φιλοσοφίες λειτουργίας, αλλού παραπάνω ευκολίες και αλλού παραπάνω δυσκολίες. Αξίζει όμως για το δικαίωμα της επιλογής και της ελευθερίας. Ε και για κάποιες συγκεκριμένες δουλειές, όπως και οι ήρωές μας, μπαίνουμε που και που στο παλιό μας μάτριξ.

Διαλέξτε λοιπόν: κόκκινο χάπι ή μπλέ χάπι?